گیاه شنبلیله

شنبلیله(Trigonella foenum-graecum ) از خانواده نخود( Fabaceae ) می باشد که از قسمت دانه به عنوان اندام دارویی استفاده می شود.این گیاه دارویی دارای مزاج گرم و خشک می باشد و برای درمان کاهش قند خون مورد استفاده قرار می گیرد.

ترکیبات شیمیایی شنبلیله شامل ساپونین‌ها (شامل ساپوژنینهای استرویید مانند دیوسژنین و یاموژنین)، آلکالوئیدها (مانند تریگونلین)،روغن های ثابت (حاوی اسید های غیر اشباع)،ترکیبات پروتئینی (غنی ازتریپتوفان)،کلسیم و آهن،ویتامین های أ،ب۱،ث و اسید نیکوتینیک،ترکیبات کومارینی می‌باشد.

از خواص درمانی دیگر شنبلیله می توان به نیرو بخشی و تقویت کننده گی در افراد مبتلا به ضعف عمومی بدن، اشتها آور،  کاهش دهنده کلسترول خون، افزاینده ترشح شیر، خلط آور و ملین اشاره کرد. برای بهره گیری از خواص درمانی شنبلیله می توان ۱۲-۶  قاشق سوپخوری(۱۲۰-۶۰ گرم) از دانه‌های شنبلیله را به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در ۵ لیوان آب معادل( یک لیتر)جوشانده، از این محلول بعد از هر وعده غذا یک لیوان میل گردد.

مصرف در بارداری به واسطه آثار تحریکی بر روی رحم( اثر شب اکسی تو نینی) باید با احتیاط کامل مصرف گردد ولی در دوران شیردهی توصیه می‌شود. از عوارض جانبی آن در مصرف طولانی مدت شامل تحریکات پوستی، سردرد، تهوع، طولانی کردن مدت زمان انعقاد خون کاهش شدید قند خون می‌باشد.

برای استفاده از این گیاه دارویی ملاحظاتی در نظر گرفته شده که بیمارانی که مصرف کننده داروهایی با ترکیباتmao-l (مانند سلژیلین،ترانیل سیپرومین،موکلوبمایدو...)،داروهای ضد انعقاد خون (مانند وارفارین،اسپرین و مشتقات آن،تیکلوپیدین)هستند در مصرف این گیاه دارویی باید احتیاط لازم را داشته باشند.