سه شنبه 28 آبان  
×   خانه   همه مطالب   ویدئو   اقامتگاه های بوم گردی
بستن
مطلب مورد نظر خود را بر اساس استان از روی نقشه انتخاب کنید.
نام استان:  مازندران

سفر با دوچرخه به کویر مصر- مقدمه

سفر با دوچرخه به کویر مصر- مقدمه

سفر با دوچرخه به کویر مصر- مقدمه


نویسنده: علیرضا ذبیحی
12 تیر 1398

سلام...

من علیرضا ذبیحی هستم، عکاس و دوچرخه سواری که توی بابل زندگی می‌کنم. از سال 91 بصورت حرفه ایی عکاسی و کوهنوردی را شروع کردم و از سال 95 هم اولین سفر تنهایی با دوچرخه‌ام رو به سمت لاهیجان تجربه کردم.

مطمئنا همتون تجربه اش کردین، دودلی و تردید قبل شروع هر سفری بابای آدمو در میاره، مخصوصا اگر بخوای تنهایی بری جایی و اولین بارت هم باشه و نسبت به اون منطقه و محیط، و اتفاقاتی که درانتظارته آگاهی کاملی نداشته باشی...

هی با خودت کلنجار میری که برم یا نه، چه اتفاقی میوفته اگر هوا بد بشه؟ شبها کجا بخوابم؟ بجای سفر با هزینه اش برم یدونه کفش مجلسی درست درمون بخرم تا مجبور نشم یه کفش رو بعد چهار پنج سال تو هر مراسمی بپوشم... و هزار اما و اگر که تمومی نداره...

اما میدونی!

مهم اولشه، همون اول اولش، همون لحظه ای که تصمیم میگیری و میگی گور بابای این اما و اگرها...

همون لحظه که اولین قدم رو میزاری تو دل جاده و همسفر شاپرکهای زرد و خال خال کنار جاده میشی دیگه تمومه... ادامه راه دیگه اتفاقی نیست که جذاب نباشه، به هیجان نندازه تو رو یا در عین حال که خیلی ممکنه حالتو بگیره، برات خاطره خوشی نشه که بتونی شبهایی که تو تختت بعد یه روز ملال انگیز و یکنواخت زور میزنی بخوابی، بهش بخندی...

میدونی! 

کلی آدم اون بیرون، بیرون از تخت و اداره و اتاق و میز کارت منظورمه، اون بیرون، بیرون از نقطه ی امنت! منتظرن، منتظرن که باهاشون همصحبت بشی، ازشون عکس بگیری، غذاشونو باهات شریک بشن و یا شب بشینی و از اتفاقاتی که برات افتاده تو سفر بگی...

و چی میتونه شیرین تر از خنده دخترهای روستایی باشه که ازت فرار میکنن و نمیزارن ازشون عکس بگیری؟ چی میتونه خوشمزه تر از نون و ماست سر سفره ی یک پیرزن و پیرمرد جهان دیده باشه که واسه شب تو رو به خونشون راه میدن...

و چه گریه ای میتونه پاک تر از اون لحظه باشه که وای میستی و یدونه تافی کره ای خوشمزه میزاری دم آشیونه ی مورچه هایی که وسط کویر تو اون گرما دارن دنبال غذا میگردن...

اینهایی که گفتم همینجوری بدون هیچ فکری به ذهنم رسیده، در لحظه نوشتمشون و دوست دارم با شما شریکشون بشم...

اینهایی که گفتم همه اتفاقاتی هستن که تو سفر برات میوفته، لحظه هایی که منتظرن تا پاشی و بری سمتشون، بری و تجربشون کنی، به دیگران بگی و کمکشون کنی تا برای دیگران هم اتفاق بیوفته، اینجوری میشه که دنیامون بزرگتر میشه و قدرت تحملمون بیشتر میشه، یاد میگیریم خوبی کنیم به همدیگه و خوبی هایی که در حقمون میشه رو درک کنیم...

پس پاشو وسایلتو جمع کن و تا میتونی بزن به دل کوه و جنگل و دریا...

پاشو، پاشو…

 سفر کن تا آنجا که میتوانی، به دورترین نقاطی که میشناسی و به عجیب ترین شیوه ای که میدونی...

 

ادامه دارد ...

 

@alirezazabihi.az


منبع: ایران بوم گردی

دسته ها: استان ها اصفهان مجله ایران بوم گردی

ارسال دیدگاه



دیدگاه کاربران

نظری ثبت نشده است.

پربازدید ترین مطالب

تگ